Tijd voor de P-generatie.

Screen Shot 2014-02-10 at 17.55.11Ik zie ze overal. Ouders die ‘s morgens de bokes met choco smeren voor hun kids, ook al zijn die ondertussen 16. Mama’s en papa’s die hun kroost overal met de auto naartoe brengen. Die natte handdoeken en zwempakken systematisch blijven ophangen. Ik geef het toe, ik doe het ook wel eens. Waarom doen we dat eigenlijk?. Ik erger me blauw aan dat gepamper van kinderen alsof ze eeuwig kleuter blijven. Ze worden er alleen maar lui van. Straks willen ze allemaal ook nog een partner die hen blijft bedienen. Zo geraken we er nooit natuurlijk met die evenwichtige taakverdeling tussen ouders.

Ieder heeft zo zijn idee over opvoeding. Voor mij is het: kids helpen om hun talenten te ontdekken, en ze zelfredzaam en weerbaar genoeg maken om deze te ontwikkelen zodat ze later gelukkig worden. Laten we onze kinderen opvoeden tot de mondige P-Generatie. Niet de P van Perfectie maar de P van Plantrekkers (bedacht door mijn vriendin Sophie Thiebaut).

Je kan kinderen niet verwijten dat ze voor de gemakkelijkste weg kiezen. Het is aan ons, ouders om grenzen te stellen. En het is aan hen om die grenzen te overschrijden en te verleggen. Zo worden ze groot. Je moet ze dingen laten proberen, fouten laten maken, tegen de muur laten lopen, zo af en toe. Stop met die drang naar perfectie, voor jezelf maar ook voor je kinderen. Ik hoor goeroe’s op managementcongressen pleiten voor meer ruimte om te mogen falen in het bedrijfsleven. Falen bij kinderen wordt door te veel ouders en leerkrachten niet toegelaten, of zelfs afgestraft. Van Professor Elke Geraerts leerde ik dat de beste remedie tegen depressie en burnout veerkracht is. Ervoor zorgen dat je weerbaar bent in moeilijke situaties en snel weer opstaat en verder gaat. Het goede nieuws is dat je dat kan aanleren, al van kindsaf, maar alleen als je af en toe faalt of een probleem tegenkomt.

Bij Hautekiet op Radio 1 ging het onlangs nog over wat kinderen van 10 jaar vandaag mogen van hun ouders, versus wat de vorige generaties mochten. Onwaarschijnlijk hoe enggeestig iedereen geworden is. Geef ze eens wat sneller en meer verantwoordelijkheid, ze vinden dat geweldig. Een kind van 6 kan perfect mee groenten snijden tijdens het koken. Een kind van 8 kan perfect een brood oppikken met de fiets bij de bakker in de buurt. Een kind van 10 kan perfect zelf pannekoeken bakken. Probeer het maar eens, alleen al voor de trotse smile op hun gezicht. Een kind van 12 kan de auto wassen en het gras afdoen. Allemaal kunnen ze de tafel dekken en afruimen. En die knop op de (af)wasmachine is echt niet zoveel anders dan die op de i-Pad.

Verwacht nu vooral niet dat jouw kids spontaan met enthousiasme al die taken gaan invullen. Dat doe jij ook niet. Ja, je zal het honderden keren opnieuw moeten vragen. Dat hoort er nu eenmaal bij. Maar het is wel de moeite waard. Jij wil toch ook zelfstandige, weerbare kids die hun talenten ontwikkelen?

Nog enkele tips uit de praktijk voor wie zich herkende in de #ploetermoeder van journaliste An Goovaerts. Zorg voor een volle batterij. Dat helpt om je geduld te bewaren. Ga op zoek naar een energiebron, of meerdere. Sommigen halen dat uit zichzelf, 1-1 tijd met hun partner, yoga, sport of een goed boek. Tijdig herladen is de boodschap. Zorg voor een sterk netwerk en durf om hulp vragen. Besteed taken uit. Ook aan je eigen kinderen. En laat je schuldgevoel achterwege. Deel en leer van andere ouders. Vraag aan je baas om flexibel te werken. Het maakt uw leven een stuk efficiënter. Stop met zeuren, we hebben het beter dan de voorgaande generaties.

En denk de volgende keer dat je op ontploffen staat eens aan alleenstaande ouders, of ouders met een zwaar ziek kind, of ouders in armoede.  Zoals Milan Kundera al schreef in ‘The unbearable lightness of being’: Er is geen perfectie, er is enkel het leven.

Elke Jeurissen, Plantrekker, (plus)mama van 5 kids tussen 8 en 20 jaar, http://www.glassroots.com

(Dit opiniestuk verscheen in De Morgen op 13/2/2014, als reactie op het debat over ‘ploetermoeders’ in verschillende media)